مدرسه‌ای که امروز زنگش برای ۱۶۸ نفر نمی‌خورد
امروز صبح، میلیون‌ها دانش‌آموز با کیف‌های نو و دل‌های پر از شوق، دوباره راهی مدرسه شدند؛ اما در میناب، یک مدرسه دیگر نیست که درِ آن به روی دانش‌آموزان باز شود.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما؛ شجره طیبه زیر آوار جنگ ماند و ۱۶۸ دانش‌آموز و معلم، از نیمکت و کلاس و حیاط مدرسه در جنایت ضد بشری آمریکا؛ به آسمان رفتند. امروز سال تحصیلی آغاز شده، اما جای ۱۶۸ نفر در کلاس‌های زندگی خالی است.
در میان این نام‌ها، *ماکان نصیری* قصه‌ای متفاوت و دردناک‌تر دارد. *ماکان، کودک کلاس اولی شجره طیبه*، رفت که مثل همه بچه‌ها درس بخواند؛ اما دیگر به خانه برنگشت.
هفته‌ها برای پیدا کردنش جست‌و‌جو کردند، آزمایش DNA انجام شد و آوار‌ها زیرورو شد؛ اما از پیکر کوچک او هیچ اثری پیدا نشد. از ماکان، جز نشانه‌هایی کوچک از یک کودک بزرگ در خاطره‌ها، چیزی برای خاکسپاری نماند؛ حتی قبرش هم خالی است.
امروز اگر قرار بود ماکان زنده باشد، باید در صف صبحگاه می‌ایستاد، کیفش را روی دوشش می‌انداخت و با صدای زنگ، به کلاس می‌رفت. اما کلاس او دیگر وجود ندارد.
مدرسه شجره طیبه؛ فقط یک ساختمان ویران‌شده نیست؛ خاطره یک نسل کودک است که جنایت رژیم آمریکا، دفتر مشقشان را نیمه‌تمام گذاشت.
ماکان در میان این همه غیبت، نماد کودکی است که حتی پیکرش فرصت بازگشت به آغوش مادر را پیدا نکرد.
با این حال، امروز باید مدرسه‌ها دوباره پر از صدای بچه‌ها شوند؛ نه برای فراموش کردن ماکان و ۱۶۷ یار دیگرش، بلکه برای ادامه دادن زندگی‌ای که آنها ناتمام گذاشتند. هر دانش‌آموزی که امروز وارد کلاس می‌شود، می‌تواند ادامه رؤیای یک دانش‌آموز شهید باشد.
شاید ماکان به مدرسه برنگردد، اما نام او باید بماند؛ تا هیچ‌کس فراموش نکند پشت هر نیمکت، یک رؤیا نشسته است و جنگ، وقتی به مدرسه می‌رسد، فقط یک ساختمان را ویران نمی‌کند؛ بخشی از آینده کودکان را نشانه می‌رود.
برمک بیات
کارشناس ارشد رسانه